حكمت : به فعليت درآمدن هر كمالى علمى يا عملى كه در نفس انسان به صورت بالقوه وجود دارد . اما در علم به اين‌گونه كه تصور نفس از موجودات يا تصديق آن به احكام ، همان‌گونه باشد كه هست ، يعنى تصورى تام و تصديقى يقينى . و اما در عمل بدين‌گونه كه خلق عدالت - كه مشتمل بر تهذيب قواى نطقى ، غضبى و شهوى است - براى نفس حاصل شده باشد . و ممكن است استكمال نفس به وسيلهء احاطهء آن به معقولات نظرى و عملى - بدون اعتبار خلق - حكمت ناميده شود . در اين‌جا بحث پيرامون كيفيت اكتساب تصديقات يقينى به برهان را خاتمه داده و در مباحث بعدى پيرامون كيفيت اكتساب تصورات تام به وسيلهء حد سخن خواهيم گفت .